20111217 Klossen op het Begijnhof

Enkele weken terug werd ik benaderd om mee te doen aan de Anton Pieckdag in het

langs de muziek naar het Begijnhof

Begijnhof te Breda. Dat leek me reuze gezellig en dat was het ook!

Afgelopen zaterdag was ik samen met Ephrem, die ik ook gevraagd had daar aanwezig om te klossen. Rianne had ik ook maar ingeschakeld, niet om te klossen maar om haar naaldkant te demonstreren. Hetty, een van de organisatoren van deze

een boekenlegger drukken

Anton Pieckdag, had gezorgd voor een “echte” Anton Pieckrok. De mijne was heel toepasselijk voorzien van stroken (machinale) kant. Zelf hadden we gezorgd voor een omslagdoek en een toepasselijke hoofdbedekking. Op de avond voor het festijn had ik nog mijn Clunykraag op een bloes bevestigd (een T-shirt droegen ze niet in die tijd).

Rianne en Ephrem waren er al erg vroeg, want Rianne had Hetty beloofd om 13.00 uur al te beginnen. Wij zouden zelf om 17.00 uur in het museum gaan klossen, want voor die tijd zat daar een weefster. Omdat Rianne nog al ruim zat in haar “kakhuis”, besloot Ephrem

Rianne geeft uitleg bij het klossen

een deel van haar meegenomen kant daar neer te leggen evenals de vele kerstballen die ze gemaakt had. Het was heerlijk zonnig weer en wat zag ik, toen ik daar aankwam? Rianne bij het kantkloskussen van Ephrem, dat buiten stond in het zonnetje. Ephrem was net wat halen en Rianne gaf uitleg over het klossen aan belangstellenden. Hé, zei ik: jij moet

naaldkan van Rianne

naaldkant demonstreren, niet het klossen! Tja, dat heb je als mensen zo’n kussen zien met klosjes. Willen ze toch weten hoe dat gaat.

Ephrem en ik zijn daarna eerst wat rond gaan lopen, maar we voelden onze handen jeuken om de klosjes te pakken. Dus ik ook maar snel mijn tafeltje op gehaald in Hetty’s huisje, een stoel stond er al: we konden zo beginnen prinsheerlijk buiten. Het leek Brugge wel! (Maar het was toch echt in Breda.) Binnen no time stonden er heel veel belangstellenden rond onze klostafels. Ephrem klostte al (weer, zij krijgt er niet genoeg van) een kerstbal. Ik had

tong uitsteken bij de dokter!

mijn kleedje groen bladrandmotief met rozen (patroon van Annie Rühle) meegenomen. We kregen heel veel vragen en hebben voortdurend laten zien, hoe simpel de klosbeweging eigenlijk wel ging. Als je maar tot vier kan tellen en van links naar rechts dit ook kan! Ook kinderen keken hun ogen uit. Een vriend van mijn zoon met twee dochters in de leeftijd van 3 en 5 kwamen zelfs weer voor een tweede keer, de jongste haast met haar neus boven op het kussen.

Op het Begijnhof zelf was behalve onze activiteit van alles te zien en te beleven. Een paar

bij de smid

zwervers stalen de show, maar ook een aantal kindertjes, waarvan er een paar met een snoepkastje voor hun buik de snoep uitdeelde. Je kon zien, hoe een smid werkte, een mandenmaker, hoe ene boek gedrukt werd en papier geschept. Wassen op ouderwetse wijze. Verder was er heel veel muziek en zang. Je hoefde je bepaald niet te vervelen. En de inwendige mens hoefde ook niet bang te zijn, dat er niets te eten of te

De zwervers

drinken viel te halen: koffie, thee, drank, erwtensoep, stol, chocola.

Tegen half vier kreeg ik het ineens superkoud, de zon was weg uit ons hoekje. Dus wij ons boeltje maar opgepakt en naar het museum gebracht, waar we om vijf uur weer verder zouden gaan klossen.  In afwachting daarvan een beetje rondgelopen, warme koffie gedronken om de kou te verdrijven en lekkere stol gegeten. Een kletspraatje gehouden met de vrouwen achter de mandenmaker en gekeken bij het wassen en mangelen. Nog even naar de paardentram en daar een foto gemaakt. Och, waar maakte ik eigenlijk geen foto van. Ik was nog vergeten te vertellen, dat bij de ingang van het Begijnhof je door muziek ontvangen werd. Kortom een vrolijke tijd, die Anton Piecktijd!

De vrouwen bij de mandenmaker

Rianne ging als eerste eten en Ephrem paste in die tijd op haar boeltje. Ik was de rest van de spullen gaan halen, die ik vrijdags al gebracht had bij Hetty. Mijn tafeltje ingericht, gekeken waar ik het best kon gaan zitten om te klossen en blij dat ik een eigen lamp had meegebracht. Bij mijn kloswerk moet ik heel veel inhaken en bij het licht dat er was, had dat niet gekund. Daarom kwam Ephrem later ook bij mij zitten, want in het andere

Zangers

kamertje was het licht nog slechter. Dat was wel jammer. Maar zoals we zaten, hadden belangstellenden toch voldoende ruimte om te kijken en te vragen. Ik verkocht nog een van mijn engeltjes (n.b. de laatste die ik gemaakt had), dus ik kan weer een nieuwe maken als ik zin heb. Op weg naar het eten dacht ik geroepen te worden. In het donker zag ik niet veel en bovendien was het weer veranderd: het regende ook wat. Ik liep dus door. He, riep mijn zoon, Ma, waar ga je naar toe? Hij was speciaal met vrouw en

Zo deden de Begijnen vroeger de was

kinderen naar het Begijn gekomen voor mij! Ja, eerst even eten, jongen, want anders is er niets meer. Maar er is nog genoeg te zien en te beleven. Dat heeft hij toen maar gedaan. Later toen ze bij mij kwamen, lieten Pepijn en Frederieke vol trots hun snoeppapier zien. Er kon nog net een minimaal stukje voor oma en Ephrem af bij Pepijn.

De tijd vloog voorbij. We spraken over de mandenmaker en dat het vervelend was, als je buiten in de regen zat. Ik keek achter het gordijn: er was niemand meer. Ik keek op mijn horloge: Ephrem, weet jij hoe laat het is? Nee, zei ze. Nou, het is al

Een mooi stel figurantjes

tien voor half negen. We zouden tot half negen klossen, maar gezien de stilte buiten, besloten we op te gaan ruimen. En ja dan komen er toch nog een paar belangstellenden. Geklost werd er niet meer, maar we konden wel vertellen hoe het werkte, want onze kussens stonden er nog.

De overige medewerkers aan dit Anton Pieckfestijn waren in de kerk waar gezongen werd en afscheid genomen van deze dag. Normaal zou dit buiten

Ephrem: let op brilletje, hoedje en tasje!

gebeurd zijn. Om negen uur werden we opgehaald met onze spullen door de familie.

Het was een hele leuke dag! Wel weten we dat we de volgende keer gewoon vanaf het begin tot het einde willen klossen. Zo tussendoor je boeltje pakken: liever niet.

Ik neem mijn petje af voor de organisatie. Het was voor het overgrote deel goed geregeld, zeker voor het publiek. En er moest heel wat

Zingen in de kerk van het Begijnhof

geregeld worden. Meer dan 3000 mensen waren die dag op ons fraaie Begijnhof, een hof waar Breda trots op kan zijn! Ongeveer 1250 mensen bezochten ook het Begijnmuseum. Ja, een geweldige dag waaraan het weer ook zijn deel aan bijdroeg.

En toen was het voorbij!

Advertenties

Over laurinswereld

Getrouwd, kinderen, kleinkinderen en veel hobby's. Dit maakt allemaal deel uit van laurinswereld. Ik schrijf over kantklossen (mijn grootste hobby), fietsen, wandelen, dieren, skiën, vakantie, fotograferen en soms over wat ik meemaak in mijn persoonlijk dagelijks leven. Ik schrijf niet over mijn hobby computeren, want dat blijkt wel uit het feit, dat ik graag via mijn blog op de computer zit.
Dit bericht werd geplaatst in Kantklossen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op 20111217 Klossen op het Begijnhof

  1. betsie zegt:

    Hoi Laurin,

    Wat heb je weer een mooi stukje geschreven en ook zo positief.
    Nog bedankt voor je kerstmail Je engeltjes en bal zijn weer goed gelukt.
    Prettige vakantie nog in Kitzbuhl

    Groetjes Betsie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s